Το ξεκίνημα

Ιδρύθηκε το 1963 με την επωνυμία « Οι Φίλοι της Ουγκάντας». Πνευματικός ιδρυτής υπήρξε ο φλογερός ιεραπόστολος της Αφρικής αείμνηστος π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος (1903-1972), ο οποίος πρώτος άνοιξε τους δρόμους της σύγχρονης Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, όταν το 1961 πρωτοπήγε στην Ουγκάντα.
Από την Ουγκάντα έγραψε σε πνευματικούς του φίλους «βοηθήστε με. Ο κόσμος εδώ διψά για την Ορθοδοξία, για το Χριστό και συγχρόνως πεινά».
Στο κάλεσμά του ανταποκρίθηκαν οι φίλοι του και συγκρότησαν το πρώτο ιεραποστολικό σωματείο στην Ελλάδα με σκοπό να τον βοηθήσουν ηθικά και υλικά στην εκπλήρωση του ιεραποστολικού του έργου. Μετά το θάνατο του π. Χρυσοστόμου το σωματείο (οι φίλοι της Ουγκάντα) μετονομάστηκε σε Ελληνική Εταιρεία Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής και συνέχισε να βοηθά πλέον όλες τις ανά τον κόσμο ορθόδοξες ιεραποστολές, τόσο στην Αφρική, όσο και στην Ασία. Από το 1978 το Σωματείο μετονομάστηκε σε «Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής» και συνεχίζει τη δραστηριότητά της μέχρι σήμερα.

Από τα πρώτα εξέχοντα ιδρυτικά μέλη τα οποία υπηρέτησαν επί σειρά ετών το Σωματείο ως διατελέσαντες Πρόεδροι υπήρξαν: οι αείμνηστοι Παντελής Μπάγιας και Παναγιώτης Παπαδημητρακόπουλος και ο Κωνσταντίνος Δαουδάκης.

Πρώτη συνεδρίαση της προσωρινής διοικούσας επιτροπής των «ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΟΥΓΚΑΝΤΑΣ» της 15 Δεκεμβρίου 1963.

Στη συνεδρία αυτή παρέστησαν τα 26 ιδρυτικά μέλη τα οποία είναι:

Αθανασιάδης Παντελής, Αναστασίου Γαβριήλ, Αρζουμανίδου Σοφία, Βοσνάκης Παναγιώτης, Βραχιονίδης Αβραάμ, Δαουδάκης Κωνσταντίνος, Θεοδωρακόπουλος Μάρκος, Ιακωβίδης Περικλής, Καϊμάκη Μαριάνθη, Καραγιάννη Λεμονιά, Καρατάσου Ελπίδα, Μέγας Φώτιος, Μπάγιας Γεώργιος, Μπάγιας Παντελής, Μπακατσέλος Απόστολος Μωραϊτης Γεώργιος, Παπαβασιλείου Περικλής, Παπαδημητρακόπουλος Παναγιώτης, Πασούδης Πέτρος, Ρέλλος Βασίλειος, Ρέλλου Μαρίκα, Σήφακας Χαρίδημος, Τζόλας Ανδρέας, Τσαμαδός Μιχαήλ, Τσαούσογλου Ελευθέριος Χαραλαμπίδου Μαρία

Πριν την έναρξη της συζήτησης επί των θεμάτων της ημερήσιας διάταξης έλαβε το λόγο ο πρώτος ιδρυτικός πρόεδρος κ. Μπάγιας Παντελής και είπε τα εξής:

«Αγαπητοί, κάμνοντες έναρξιν της πρώτης συνεδριάσεως, θεωρώ καθήκον να είπω τα εξής, που κρίνω απαραίτητα, δηλαδή ότι η εργασία που γίνεται για τον Θεό δεν κουράζει, δεν γεμίζει από κόρο την ψυχή του ανθρώπου όπως έλεγε ο Ι. Χρυσόστομος ΄΄ακόρεστος εστίν η ευσέβεια΄΄. Μου ήλθον εις τον νουν μου αυτά από το εξής περιστατικόν. Πρότινων ημερών μεταξύ ορισμένων σημειώσεών μου ευρήκα και το εξής: ΄΄ η Αμερικανίς Ελληνίς ΚΕΛΕΡ συνεπλήρωσε προ τινός τα 75 χρόνια της. Κουφή, τυφλή και άλαλη. Και όμως είναι διάσημος συγγραφεύς. Περιοδεύει όλον τον κόσμο. Οργανώνει αγώνα παροχής βοήθειας για τους τυφλούς. Συναντάται με διεθνείς προσωπικότητες, προκειμένου να φανή χρήσιμος στις ανάγκες των ομοιοπαθών της. Ιδού παράδειγμα προς μίμησις. Έχομε την τιμητικήν αποστολήν ως συνεργοί Θεού, εις το έργον αυτό που είναι απρόσωπον χριστοκεντρικόν, έργον διακονίας και θυσίας. Να καταβάλλωμεν πάσαν ενεργητικότητα δια την προαγωγήν του έργου, ήτοι προβαίνοντες εις την εγγραφήν μελών, κατ' αρχήν μεν κτυπώντας τις καρδιές εκείνων που δεν τις έχουν κλειστές στον υπερφυσικό κόσμο και ψυχές που ελκύονται από το Χριστό, ίνα αποτελέσουν την ζύμην δια το όλον έργον...»

Έτσι άρχισε η δραστηριότητα του συλλόγου «οι φίλοι της Ουγκάντας», μαζεύτηκαν τα πρώτα χρήματα και αποστέλλονταν στον π. Χρυσόστομο